Het weer had vrijdag 25 november 2005 rampzalige gevolgen voor grote delen van Nederland. Even leek het er op dat de traditionele Kerstreis naar Essen niet door zou gaan. Maar gelukkig waren de weersverwachtingen voor zaterdag een stuk beter. En dus gingen we met goede moed op weg.

De wegen waren gelukkig heel schoon. Op mijn alternatieve, maar snelle route, waar we altijd slechts een paar honderd meter file bij Oberhausen hebben, omdat bezoekers van het overdekte shoppingcentre ‘Centro’ drie banen in beslag menen te moeten nemen om rechtsaf te gaan slaan, was zaterdag geen meter file te zien.

Ruim op tijd om bij Karstadt een voortreffelijk ontbijtje te kunnen bestellen, arriveerden wij in Essen-Centrum. Tot onze verrassing lag er op de parking waar de bussen moesten parkeren zo’n 10 tot 20 cm sneeuw. In de loop van de dag zou daar nog zeker 10 cm bijkomen. De winkelstraten waren echter redelijk begaanbaar. Er lag alleen wat smeltende sneeuw hier en daar.

Enkele mensen, die in plaats van met laarzen, op gympies waren gekomen, begonnen het verblijf in Essen met het kopen van nieuwe (droge!) sokken.

Zoals verwacht was de binnenstad van Essen schitterend verlicht. Het thema was dit jaar Italië. En zo zag je dus het Colloseum, een gondel in Venetië, en noem maar op.

Er werden niet alleen Sinterklaas- en Kerstinkopen gedaan. Er werd ook heerlijk gegeten en gedronken (Glühwein met rum!!). Op de Kennedyplatz, waar het grootste deel van de kerstmarkt is geconcentreerd, hebben sommigen eindelijk ontdekt waar de beroemde Peruaanse aardappel kon worden gekocht. De kwaliteit van de heiße Maronen (gepofte kastanjes) was dit jaar meer dan uitstekend. Alleen is het wat lastig eten, als je ook nog een trolley voort moet trekken en een verzameling draagtassen (Tüten) mee moet zeulen. Er werd behoorlijk wat ingekocht!

Om het zekere voor het onzekere (weersomstandigheden) te nemen, werd vooraf (zonder ook maar één tegenstem) besloten om een uur eerder te vertrekken uit Essen. De terugreis was echter ook uiterst voorspoedig, zeker doordat de chauffeur kans zag om een veegploeg voor te zijn, die met zo’n 40 Km/h over de hele breedte van de weg een enorme file zou gaan opleveren. Die lieten wij dus achter ons!

Een uur eerder dan eigenlijk de bedoeling was, waren we dus weer in de Zaanstreek. Achteraf gezien hadden we dat uur gewoon in Essen kunnen blijven. Maar dat is de Wet van Murphy: als wij wel om zeven uur waren vetrokken, waren we misschien wel na middernacht thuis geweest.

Uiteindelijk kunnen we terugzien op een prachtige, uiterst geslaagde dag, die dankzij de sneeuwval wel en heel apart accent gaf aan de Duitse Weihnachtsfeer.